Wilhelminabos

Toelichting bij het ontwerp Koningin Wilhelminabos

Onderstaande tekst staat op dit bord wat aan het begin van het Wilhelminabos staat.

Een kaarsrechte laan, aan weerszijden geflankeerd door rijen bomen, vormt de toegangsweg naar het bos waar rust de boventoon voert. Bij de entree is rechts een door bomen en struiken aan het oog onttrokken parkeerplaats aangelegd. De laan leidt naar een open plek, waar het licht onbelemmerd schittert. Deze plek symboliseert de geboorte en wordt omzoomd door een gevarieerde aanplant, voornamelijk bestaand uit berk, wilg en robinia terwijl de singels beplant zijn met liguster, vlierbes, kornoelje, kamperfoelie, sleedoorn en hazelaar; de laan gaat over in het Levenswandelpad dat niet recht blijkt te lopen.

Verderop aan het pad ligt links een duidelijk vormgegeven perceel met beuken. Bijna daaraan voorbij krijg je er pas een goed beeld van. Het is als een terugblik op ons leven tot nu toe. vooruitkijken kan immers niet. Dit gedeelte wordt hoofdzakelijk beplant met beuken, omdat de boomsoort nauwelijks onderbegroeiing kent en de greppels tussen de ‘vakken’ dus goed zichtbaar blijven.

Iets verder langs het pad bereiken we een glooiend open terrein, de ontmoetingsplek, symbool voor al het geen ons levenspad kruist. Het wordt centraal doorsneden door een rechte waterpartij, die zich in het midden verbreedt. Hier is een houten bruggetje bedacht, waarlangs we onze weg aan de overzijde kunnen vervolgen. Kinderen kunnen er spelen en men kan er nadenken of een rustpauze nemen.

Aan de overzijde van de waterloop zien we links en rechts zogenaamde ‘zaadgaard’, een perceel met verschillende soorten bomen (o.a. wilg) en struiken, waarvan het zaad gewonnen wordt om nieuwe bomen uit op te kweken. In feite symboliseert dit onze levenscyclus. De drie in kleur oplopende vakken worden van elkaar gescheiden door onder meer rozenstruiken. De verschillende soorten beplanting staan voor de verscheidenheid aan mensen en culturen in onze maatschappij.

Zijn we deze zaadgaard gepasseerd, dan komen we op de meest markante plek in het Bos, de gedenkplek, die ellipsvormig omzoomd wordt door eik, beuk en kastanje en struiken als Gelderse roos, hazelaar en veldesdoorn. In het hart van deze ruimte, staat een beeld van koningin Wilhelmina, gemaakt door Willem Verbon. Vanuit dit (verhoogde) punt is een aantal cirkels waarneembaar. De eerste is de millenniumcirkel bestaande uit 12 bolvormige linden met de speciale naam Titia “Millennium Boomfeestdagen”. Twaalf is in de mythologie en in het christelijk geloof een belangrijk getal. Het symboliseert hier de twaalf provinciën, de twaalf sterrenbeelden en de twaalf maanden van het jaar. Deze lindencirkel staat voor eenheid, maar deze eenheid is onderbroken. In de ontstane opening is door de contactgroep nabestaanden kankerpatiënten een grote moeraseik geplant die symbool staat voor die ene speciale dierbare overledene. de eik was bij de kelten een van de vier heilige bomen die een overgang aangeven, In dit geval de overgang van aarde naar hemel. Rondom deze boom is om duidelijke redenen een bank geplaatst.

De boom verbindt in weer en wind
de wereld met de wolken
om met zijn takken onze groet
naar boven te vertolken
waar zij door ons zo teer bemind 
het hemelrijk bevolken.

De volgende cirkel is het pad dat wij daadwerkelijk gaan. Langs dit pad staan 12 heldere glaspanelen (aangeboden door Saint Gobain Glass Nederland) met daarop de 5000 namen van aan kanker overledenen dierbaren. Terugwandelend naar de uitgang komen we langs kleinere open plekken, met een steeds afnemend aantal kastanjebomen. Hier wordt de vergelijking getrokken met ons Verdriet: Het wordt in de loop der tijd minder, dragelijker, maar het gaat nooit helemaal weg.

Op 9 december 2000 maakten nabestaanden een begin met het planten van de eerste 12.000 bomen. Het koningin Wilhelminabos (onderdeel van boswachterij Roggebotzand) zal als gevolg van de overweldigende belangstelling aanmerkelijk groter worden dan de oorspronkelijk 20 hectare. Het ontwerp van het bos is gemaakt door Carolien van de Bles en Linda Hollander, in opdracht van Staatsbosbeheer. De gedenkplek is ontworpen door Peter J. Derksen, Stichting Nationale Boomfeestdag.

De intenties van de aanleg worden sinds 29 november 2003 verwoord door gedichten van Peter de Vos, Harry Wanders (www.flarden.nl) en Liesbeth de Kat.